PAGTATAPOS

05.25.11

.

.

.

12/21/12

.

.

.

Naaalala ko nung may pinasa akong article sa adviser ng aming publication, tungkol sa judgement day, sabi niya sa akin "Oh! Dear, this is too dark article", nung una di ko kagad siya magets, sabi ko its too dark? panu nangyari yun e, sa white paper ko naman sinulat, hanggang sa sinabi niya "Katapusan ng mundo, ife-feature natin?", at dun ko lang naintindihan ung point niya, at wala na kong nagawa kundi kumamot sa ulo sabay sabi "Ah ok po!"

Sino nga ba sa atin ang gustong pag-usapan ang KATAPUSAN? Kahit siguro sinong poncio pilato o ordinaryong tao kapag binuksan mo ang isang usapan tungkol sa kamatayan o katapusan ng buhay ng tao sa mundo, sigurado iiwanan ka ng mga kausap mo, o di kaya naman ay makikita mong unti-unti nang kukunot ang kanilang mga noo, hudyat para tigilan mo ang usapang sinimulan mo kung ayaw mong makarate-kid. 

Pero bakit nga ba tayo takot sa katapusan? Dahil ba lagi itong nagpapaalala sa atin ng katapusan ng mundo?  at nang paghuhukom? Tama nga bang katakutan natin ito? Sa maraming dahilan Oo, sa katotohanan dapat HINDI. Oo dahil gustuhin man natin o hindi, iiwan natin ang mundong ating ginagalawan, iiwan natin at ititigil ang matagal na kinasanayan, iiwan natin ang mga tao at bagay na mahalaga sa atin, at lilisanin natin ang mundong pilit natin ninanais na baguhin. At hindi, dahil kagaya ng pagsikat ng araw sa umaga ay siya ring paglubog nito pagdating ng gabi, nangangahulugan na tutulan man natin ito, ito kusang darating at magaganap bilang ang buhay at bagay sa mundo ay may simula at nakatakdang may katapusan.

Sabi nila ang lahat daw ng bagay maging buhay ay may katapusan, sa parehong dahilan kung bakit tayo nangangamba na dumating ang 12.21.12 na sinasabing katapusan ng mundo na ayon sa marami, ito daw ang katapusan ng kalendaryo ng mayan calendar, ang kalendaryong gamit noong kauna-unahang panahon pa. Sa totoo lang magkahalo ang opinyon ko ukol dito, una dahil isa akong katoliko na naniniwala sa kakayahan ng Diyos, na siya lang ang may karapatan na sabihin at idikta kung ano ang kapalaran ng mundo, kung kailan at paano magwawakas ito siya lang ang nakaaalam, pangalawa pwedeng oo kung ang mga pagbabasehan ay ang mga sukdulang paglala ng pandaigdigang krisis at kaguluhan, pero kung susumahin, sapat bang basehan ang lahat ng ito para sabihing katapusan na nga ng mundo?

kagaya ng minsan ko na ring naisulat tungkol sa judgement day noong may 2011, kung saan kasalukuyan akong nag-oojt nang mapansin ko ang maraming nakapaskil kung saan saan na nagsasabing end of the world (may 10, 2011), pero isang malaking kalokohang sabihing totoo yun, dahil kung oo, malamang di ko na nasulat to, pero dahil isang kasinungalingan lang ang lahat, hindi ito totoo, wala nang diskusyon pang kailangan pag-usapan.

Pero hindi lahat ng pagtatapos ay kailangang katakutan at yan ang aking tatalakayin sa aking artikulo. 

Second Saint of the Philippines!

Just recently, I heard from the news about the next Filipino saint after our first saint Lorenzo Ruiz of Manila. He was the very first Filipino saint in the our blood line after he became a member of the knight of the altar (Sacristan) during the 17th century, He was accused by the Spaniards of killing one of their fellow, a reason for him to escaped and continue his catholic service to japan. But after the long search of the Spanish people, they found Ruiz at nagazaki japan, and there he was persecuted and killed as a martyr of the Roman catholic Church. 

But this time, Filipinos are now waiting for the canonization of the next saint in our time after Pope Benedict XVI approved the petition send by the Diocese of Cebu who believes that PEDRO CALUNGSOD should be considered as a saint for his good deeds and martyrdom for his Catholic faith. Calungsod was also a sacristan during his time, He served the people of Guam especially the Island of Marianas, where he celebrated several masses and Baptism for the people of the Island. But when one of his critics, who was a Chinese man who said that calungsod is trying to mislead the people of the Island by teaching them a false faith, he was persecuted and also killed as martyr of his time. Late Pope John Paul II approved the beatification of Calungsod last 2000. According to Arch. Ricardo Cardinal Vidal, Calunsod may be proclaimed as saint this coming February. 

Well, we should believe that in spite of our ranks as one of most corrupt countries in the world, or as one of the most dangerous country worldwide, there still goodness in every Filipino heart no matter what happen. St. Lorenzo Ruiz and St. Pedro Calungsod (soon to be), they are the proof that we can be as good as other Saint and Holy people of other countries in the world. We should be hopeful that, in spite of the darkness side of our country, we can still strive for Bright future of our country. Perhaps, the two saints were the saints of their generation, but we have to accept the fact, that they are indeed filipino, in blood and at heart, the same blood that runs in our veins. 

PASKO 2011: MABOTENG PASKO WITH BARKADA!

Merry Christmas Dre! Ang Bungad sa akin ng mga ungas kong tropapits! Kala ko mga uhuging bata lamang na mamasko ang dumating yun pala mas malala pa, ang mga kampon pala ni justin bieber,haha! 

Kahapon, araw ng pasko nasa bahay lang ako, pano wala kong pera, kasi ang mga adik kong Godninang and ninong ay hindi ko alam kung sang lupalop ko mahahagilap, o kung siguro makita ko man sila, di bale nalang, paano ang pagkakaalam ko mga taga Quezon Province pa ang mga yun, At kung sakali namang susugurin ko sila, kagaya nung ginawa ko ilang taon na ang nakakalipas,  pag dating ko dun pinakain lang ako, kala siguro timawa ako sa Fuds, tapos papasok sila sa kwarto sabay labas may kung anong hawak sa kamay, siyempre pasimple pa ako pero alam kong aginaldo na un para sa akin, tapos! SURPRISE 100.00 PESOS may kasama pa ung litanya (Inaanak pasensya na, yan lang ang nakayanan ni ninang mo e blah blah blah)  Homaygad! siyempre ako naman todo pasalamat habang binubulong ng UTANG UTA kong kalooban  "Hay naku! Sana ibinili ko nalang ng Boy Bawang yung pinamasahe ko, edi sana di pa ko napagod! heler! Laguna to Quezon kaya binyahe ko, tapos ETO NA UN?haha. Pasensya na choosy po ako, kaya nga mas pinili kong wag nalang mamasko dahil baka kung ano na naman ang abutin ko. 

At ayun nga sa dinami dami ng litanya ko tungkol sa mga Barat este mababait kong ninong at ninang balikan natin ang mga ungas kong tropapits. Dinayo pa ako all the way from mayondon na ang layo layo, kung  saan aabutin ka ng kulang kulang 10 minutes kung nakatricycle at mga 30 minutes naman kung lalakarin (un e kung barat ka din.haha). Ayun nga dinayo nila si ako, kala naman nila natuwa ako sa ginawa nila, di kaya no! Paano ba naman, alam ko na ako'y panandaliang magiging alila na naman ng mga ungas na yun, taga luto ng pulutan, taga serve, taga tagay, tag bili ng yelo, at susme! pag inabot ka pa ng kamalas malasan e, lilinisin mu pa ang kasulasulasok na amoy ng kanilang mga lungad. errrr! Yan ang papel ko sa buhay nila pag tomotoma ang barkada. Pero kahapon nga ayun nagsimula sa Merry Christmas at kantyawan na bumili ng malalaklak, at di naman sila nagbumarat (BARAT) (ninong/ninang: OUCH! me: Sorry Po! ) Nasimulan na din ang session.

Sa totoo lang, medyo may katagalan na din na hindi kami nagkikita kita, siguro mga kahapon lang! hindi siguro mga half a year mga ganun, kasi busy na din yung iba sa School ung iba naman sa work, kaya wala na ring masyadong time, kaya kahit anong pagtanggi ng pwet ko na magtyaga sa pakikipag-inuman sa mga tropapits, mas pinili ko nalang na sila ay samahan, bilang miss ko na din sila. ihhhh. Dre pakiss isa lang, torid, walang malisya!keleg.w/matching pungay ng mata.! 'o'

Teka bago ang lahat ipapakilala ko muna ang mga natatanging disipulo ni rene requestas, na pinagtatyagaan kong samaha, joke! Ang Barkada! Si Malvin o Tuv's di ko alam kung saan nanggaling yun, pero feeling ko sya talaga yung bouncer dun sa commercial na cornetto e, kung napanood mu na un, oo un nga yun! Etong mokong na to naman ay ang bagyo ng barkada, bkit bagyo? Aba! pag eto nagkwento babagyuhin ka sa lakas ng hangin, di ko alam kung signal no. 2 o 3 b ang lakas nun, basta malakas, pero siya din ang BDO ng barkada pano "He find ways" para magkasama sama ang barkada. Si Mike. Eto masayang kasama yan si mike, di ka mauuta kapag kasama mo siya, ang daming alam, sarap paslangin, siya naman ang Vice ganda ng barkada, susme! kakabag ang tiyan mo kabag siya'y bumanat, kumbaga energizer siya ng tropa. Eto naman si Onel o tatang, kung bakit tatang? di ko din alam eh, teka ask ko kay nanang.waley?boom. Si onel naman ang Yao ming ng tropa, pano ba naman ng nagsabok ng katangkaran si Bro present siya at todo effort siyang makakuha kaya ang resulta mala poste ang height niya 5'11 ata si ungas, bukad sa katangkaran wala na po siya'y dakilang kup*l, haha. Ah meron pa pala adik din pala siya sa mga computer games, kaya siguro kung anung itinangkad niya e siya namang ikinatuyot ng katawan niya higupin ba naman araw araw ang radiator ng computer. Si Dods naman ay dakila at huwarang bata, di na nag-aral nagtrabaho nalang, mabait yan si dods at anu pa ba uhmmm, wala ko masyado alam sa kanya e, malihim yun masyado, basta masipag ang uhuging bata na yunperiod

At dahil kilala na natin silang lahat. Let's get it on! tentenenentenen. Binggo! GINuman na. At nagsimula na kaming magconcoc ng brandy(wow suxal) with pineapple juice with clorine and betchin with suposupotorri. Opo may balak po kaming maglasunan. haha.syempre joke lang.! Kaya lang may problema, wala kaming YELO! low!low!low!Echo! Kya naman kesa naman mahiya naman sila sa akin, nagpaalam si tuvs na bibili siya ng yelo!low!low!low!, umalis siya ng pasado ALAK-OCHO, homaygas! bumalik siya KWARTERTOELEBEN! may dalang YELO!LOW!LOW!LOW? WALA! susot nga e, hantagal tapos walang nabili, ba yan! At bago ko pa kami magkutuhan at langawin ang aming brandy with vetchin and chlorine, sinumulan na namin kahit labag sa aming mga tonsils na laklakin ang naninipa sa lakas ng aming alak na iinumin. Pero dahil nga etong si malvin ay dakilang uh! ay pu. ay do!go!bu! ayun nga titiisin namin ang sipa sa lakas ng alak na yun. Pero bago yun, bilang HRM daw ako, syempre inutusan nila akong magluto at sumunod naman ako kahit alam kong may kasama na yung pang-uuto! Chix BBq ang niluto ko makatikim naman ng di kalibreng dish ang mga puritang to'!haha. At ayun, nagustuhan naman nila ang luto ko, da best daw sabay sabi ko naman "Oo, da best pero wala na! wala na ko lulutuin, Dabest kayo diyan! kala niyo mauuto pa ko. rur" sabay tawanan! Pero pinagtataka ko, halos nakaka TRIPORT na kami sa aming iniinom na isang litro, parang bale wala, nasa ulirat pa din kami, busog na ko sa mahahangin nilang kwento pero di pa rin ako tinatamaan. Ang aming inuman ay umikot lang sa naparaming naipong kwento ng aming buhay buhay, mga bagong karanasan, mga bagong natutunan at mga bagong nais puntahan, mga baong hilig, mga bagong gusto, napag-usapan din pala namin ang aming mayor na walang ginawa kundi mamigay ng mansanas, mansanas na ginawa niya ring panuhol nung kampanya niya, ung totoo mayor may hacienda ka ba ng mansanas?, napag-usapan din namin ang mga kurso naming kinuha, mga plano pagkagraduate, at meron pa pala ang isa kasi sa amin ay magiging tatay na in 4 months time, pero hindi ko alam kung totoo, paano kasi parang noong isang taon ko pa narinig na buntis ang aso nila este wowa niya, kaya nga napaisip ako ng dalawang bagay nagsisinungaling kaya to o sadyang exceptional lang ang napili niyang mabuntis, na hindi lang 9 months dinadala ang bata sa tiyan extended pa. Marami ang aming napag-usapan, habang ang dalawa sa amin na si dods at mike ay maagang namimlay (+)(signofthecross), iniwan na kami at humilata na, habang kaming tatlo nila tuvs at onel at nagkukulutan pa at nagmemeyk-up na, may rampa mga teh, uh ,papa um mamaw,yeh! At dun sinulit namin ang ilang patak ng alak na natitira sa pamamagitan ng maBOTENG usapan. Ramdam ko na may tama na ko, nahihilo na ko, pero mas pinili kong manatili sa inuupuan ko at makinig lang sa kanilang mga kwento, mga kwentong dati ko ng narinig, at yung mga kwentong bago, mga kwento ng aming kalokohan nung mga panahong kami'y uhugin pa lamang, hindi ko alam pero sabi ko sa sarili ko susulitin ko to dahil namiss ko talaga to, mga kababata ko kasi sila, at kahit itanggi ko o hindi, naging parte sila ng aking pagkabata, at mananatili silang parte ng buhay ko, Naks!dramarama. Nang oras na yon, di ko hinayang wala akong kahit na papaanong maibahagi sa kanila dahil hindi ko alam kung kailan ulit mauulit o kung mauulit ba ulit yun, at kung sakali mang oo, sigurado ako hindi na sa parehong paraan at pagkakataon, at bilang ako'y mayaman na nakabili ng sariling mundo, ibinahagi ko sa kanila ang mga kaadikang alam ko, mga prinsipyo ni budoy, at paninindigan ni boy pik-up, mga words of wisdom kumbaga, at sinangayunan naman nila ang mga ito, kahit sa totoo ay inuuto at nililibang ko lang sila dahil ayoko na tumagay, para-paraan ba! Hanggang sa pumatak na nga ang huling patak ng aming alak, ganap na alas-dos, hudyat na upang putulin panandalian ang nasimulang maBOTENG usapan, sa totoo lang ayoko pa, pero dahil uuwi pa sila, pinagbigyan ko din sila, delikado na din sa daan. At doon natapos ang isang usapang kung saan saan napulot, at kung ano anong pinaggalingan. 

MABOTENG PASKO WITH BARKADA! Sila ang barkada ko di man mga perpekto pero mahal ko yang mga yan, silang mga walang sinasanto, pero para sa akin sila'y mga tunay na kaibigan ko! Iba't iba man ang hilig, magkakaiba man ng gusto at pinagkakaabalahan, iisa lang ang sa amin ay pare-pareho, kami'y kampon ni budoy, joke! Ito ay ang pagpapahalaga sa TUNAY NA PAGKAKAIBIGAN. May kanya kanya kaming kahinaan sa parehong paraan meron din kaming kanya kaniyang lakas at karangalan, na alam ko, saan man kami makarating ito'y gagamitin sa paraang dapat ito'y magamit, at hindi ko man alam kung kailan o saan mauulit ang maboteng usapan na yaon, umaasa ako na ang aming pagkakaibigan kailanman ay hindi magtatapos. Kaya naman MGA DRE! SALAMAT SA MABOTENG PASKO NG ATING TAON! AT SA MGA SUSUNOD PANG TAON, AT SA MGA SUSUNOD PANG TAON (PAULIT-ULIT?)

MERRY CHRISTMAS AND HAPPY NEW YEAR! LOVE!LOVE!LOVE!MWA MWA TSUP TSUP!

SIMBANG GABI IX: Ang Pagtatapos at Ang Simula

YEHEY! (Para sa mga nakakumpleto ng 9 na umaga ng simbang gabi. Isigaw natin ng malakas Yehey! SA Wakas! ) Sa wakas, ang huling umaga ay sumapit na. ang pinakahihintay ng lahat ng katolikong nagsakripisyo sa loob ng siyam na umaga ay ganap ng natapos.

Ito na siguro yung tinatawag na PEAK ng Misa de Gallo, Ang huling misa ng simbang gabi. Kaya naman ang aking paggsising sa umagang ito ay walang kahulilip at katulad dahil muli ko na namang nakumpleto ang siyam na gabi ng Misa de Gallo.

Muli akong ginising ng malakas na alingawngaw ng aking orasan, bilang tanda na kailangan ko na muling bumangon upang maghanda sa dakilang umagang yaon - ang umagang iniintay ng lahat. Batid ko na ito na ang huling umaga ng Misa de Gallo sa taong ito, at dahil dito nabuo ang maraming katanungan sa aking isipan.  mga tanong na ako ang makasasagot at ang aking pananampalataya sa gabay ng mga turo at aral na aking natutunan sa loob ng siyam na araw.

Sumentro ang pagbasa at ang ebanghelyo patungkol sa pangako ng Diyos kay Abraham na ililigtas niya at pakababanalin ang bayang Israel at ang paghahari doon ay ilalagay sa mga kamay ni David at si Hesus nga ang katuparan ng pangako ng Diyos nang sinabi niyang sa lipi ni David ay isisilang ang Mesiyas na si Hesus upang tubusin ang sanlibutan sa kasalanan, kapighatian at kamatayan ito ay ng kusang loob siyang naging handog at ipako sa krus para sa ating kalayaan. 

Sa mga nakalipas na umaga naparaming katuruan ang aking natutunan, mga mensaheng inabangan at mga aral na natutunan. Ngayong tapos na ang siyam na umaga, para sa mga nakakumpleto ng siyam na umaga ng misa de Gallo, "Nasaan na nga ba tayo? Ganap na ba nating naihanda ang ating mga sarili sa pagdating ni Hesus?" Mga tanong na hindi mo kailangan sagutin sa isang papel, ni sabihin ang iyong kasagutan sa sa katabi mo, bagkus ang sagot sa tanong na ito ay nakaukit sa puso mo, ang sagot dito ay ayon sa nararamdaman at ginagawa mo ngayon ayon sa mga natutunan mo habang naghahanda sa pagdating ng dakilang manunubos na si Hesus.

Tunay nga tayong pinagpala, dahil muli tayong nakarating sa dakong ito ng ating buhay, marapat lamang na atin siyang pasalamatan dahil muli niyang liniliwanagan ang mundong nasasadlak sa dilim, at muli siyang isisilang upang gabayan ang mundong naliligaw at isisilang si Hesus upang ibalik ang mundong minsang tumalikod sa ama. 

Gayundin, Ang Pagtatapos ng Simbang Gabi sa taong ito ay isang bagong pagkakataon para sa atin upang magsimula muli. Hindi makatotohanang sabihin na isinilang si hesus at siya ang manunubos kung tayong kanyang tinubos ay mananatiling alipin at nakakakulong sa ating mga sariling kahinaan, at nanatili tayong nasa dilim sa kabila ng kanyang liwanag. Ang kanyang muling pagsilang ay hindi lamang para sa israel, bagkus ay para sa buong sangkatauhan na kinikilala siya bilang diyos at tagapagligtas.

Ang buong taon man ay naging masaya o masalimuot, kapatid ito ay tapos na, at panahon na para sa bagong simula, kung sa tingin mo may kailangan kang baguhin sa sarili mo, dito at ngayon ang tamang panahon para sa pagbabago, at kung mga bagay tayong hindi natin nagawa sa nakalipas na taon na dapat ay ginawa natin, muli simulan ngayon na gawin and dapat at taligdan ang hindi dapat gawin. Kasabay ng pagsilang ni hesus sa sabsaban sa kabila ng kanyang pagkaHari naway mamuhay din tayo kagaya niya sa bagong buhay at simula na ipinagkaloob niya sa atin, sa kabila ng karangyaan meron ka, sa kaabalahan sa trabaho, sa at sa kung ano-ano pang dahilan, manatili nawa tayong nakikinig sa diyos, nananalangin, nagpapalalim at nagpapatawad.

Isang masaya at pinagpalang Pagsilang ni Hesus sa ating mga PUSO! 

MERRY CHRISTMAS PEOPLE OF GOD!

SIMBANG GABI DAY VIII: Ang sanggol na si Juan bilang biyaya at pagpapala

JUAN. Mapagpala ang Diyos.

Sa anong paraan mo masasabing kumikilos sayo ang Diyos at pinagpapala ka niya?

.

.

.

Kumpara sa mga nakalipas na ilang umaga, maalinsangan ang panahon na sumalubong sa akin patungong simbahan, kaya naman maputik ang daan, at basa ang kalsada, may kaunting ambon din. Ngunit hindi yun pumigil sa akin upang muling gumising at magsimba at kumpletuhin ang nakatakdang 9 na umaga ng sakripisyo. Yan ang panata ko! Lalo na't ika - 8 umaga na ng simbang gabi ngayon pa ba ako magpapapigil. Hindi syempre. Sapat nang dahilan para masabi ko na hindi nagpapabaya ang diyos dahil isang umaga na lang kumpleto ko na ang siyam na araw dahilan upang mas lalo akong manabik at magpursigeng sumimba sa kabila ng mga nagbabadyang hadlang gaya ng ulan. Kagaya ng mga naunang umaga, luhod, dasal, sabay sa sabayang pagrorosaryo at muling nagnilay sa panibagong mensahe ng diyos sa akin ng umagang yaon. Naghanap muli ang aking mga mata ng bago, na maaaring isang simbulo ng mensahe ng diyos, ngunit wala ni isa, ganun pa din kumbaga normal ang lahat walang kakaiba (note: hindi po ako paranormal expert at mas lalong hindi ako espiritista, hindi po espiritu ung tinutukoy ko kundi ung mga bagay na maaari kong maiugnay sa bagong aral na nais ng diyos na ipabatid sa akin). Muli akong nag-intay hanggang sa nagsimula na ang misa. 

Matamang sumentro ang pagbasa at ebanghelyo (ayun naalala ko na ang tagalog o layman's term ng gospel) sa pagiging magulang nila Elizabeth at Zakariah sa kabila ng kanilang katandaan at sa bagong sanggol na si Juan - na nakatakdang maging lingkod ng diyos sa habang panahon . Masayang masaya na sinalubong ng mag-asawa ang kanilang anak na si juan, batid nila na ito na ang katuparan ng kanilang pangarap na magkaanak, ngunit sa kabila noon ay batid din ng mag-asawa ang mas malalim na dahilan ng diyos patungkol kay juan at ang mga responsibilidad na nakaatas sa kanilang anak, na hindi naman nila kinundena bagkus ay ipinagpasalamat pa sa diyos.

Sila Zakarias, elizabeth at Juan ay simbulo ng isang pamilya, hindi lamang basta pamilya kundi pinagpalang pamilya. Ngunit tulad ng ating henerasyon ngayon - ang pamilya, bago natamasa ng kanilang pamilya ng tunay na pagpapala ng diyos ay dumaan muna sila sa maraming pagsubok, patunay lamang na hindi ligtas ang sinuman ang danasin ang hirap at pagsubok pero sa kahulihulihan natanggap pa rin nila ang natatanging kagalakan at biyaya dulot ng pagpapala ng diyos. Tayo mga kapatid kailan natin masasabing tayo'y pinagpapala ng diyos? kapag ba marami tayong pera? o di kaya ay kapag lagi tayong SINUSUWERTE? ganoon ba natin sukatin ang pagpapala? Tunay ngang makatarungan ang diyos, kagaya ng kung paano niya parusahan ang mga makasalanan ay gayundin siya magpatawad sa mga nagsisisi, sa kabilang banda kung gaano man kahirap ang ating nararanasan ngayon, bukas makalawa ay kakamtin naman natin ang isang buhay na masaya at puno ng kaligayan bilang kapalit ng ating pighati't hirap. 

Naaalala ko yung isa sa mga kaibigan ko, sa murang edad ay nabuntis siya, at hindi niya ito inaasahan bilang bata pa siya at hindi pa din siya handa maging ina, pero sa kabila nito nagpakatatag siya, ngunit isang araw ng sabihin niya ito sa ama ng bata ay ikinagulat nito ng labis ang hatid niyang balita, hindi naman iyon problema sa kanya, pero ang masakit imbes na suportahan siya ay hinusgahan pa siya sa isang bagay na hindi niya kailanman ginawa, sabi pa niya sa akin nagmahal lang siya at ito lang ang tanging bagay na ginawa niya wala ng iba, pero dahil sa sakit na pagbintangan at halos walang suporta na natatanggap mula sa iresponsableng lalaki, malaki ang naging epekto nito sa kanya, hindi na siya makapag-aral ng maaayos, hindi na din nagiging maganda ang relasyon niya sa pamilya niya, hindi siya nakakakain, hindi makatulog, iyak ng iyak ni walang suporta mula sa mga taong akala niya ay mahal siya at hindi naglaon nagkasakit siya, sa madaling salita gumulo ang sitwasyon at gumulo ang takbo ng buhay niya at sa huli naospital siya at huli na ng malaman niya na wala na pala ang batang nasa sinapupunan niya, labis ang hinagpis niya ng sandaling iyon at habang ikinukwento niya sa akin yun ay siya ding pagpatak ng kanyang mga luha, at agad akong napaisip. Unang una inosente ang bata, pangalawa hindi niya ginusto ang lahat at panghuli biyaya siya galing sa Diyos, nakalulungkot lamang isipin na sa kabila ng kagandahang loob ng diyos sa atin minsan tayo pa ng tumatanggi sa kabutihan niya sa tin, tapos magtatanong tayo, bakit? 

Halos lahat ng magulang nagsasabing masarap daw maging tatay o nanay, sa kabila ng responsibilidad ang pinakamasayang aspeto daw ng pagiging magulang ay ang kanilang anak. Sabi pa nila walang magulang na naghangad ng masama sa anak, pero napaisip ako bakit may mga magulang na nais ipalaglag ang kanilang anak? bakit may mga magulang na walang pakialam sa mga anak? bakit may mga magulang na tila ba sumpa ang tingin sa kanilang supling? Siguro sa iba't ibang aspeto, silang hindi matanggap ang kanilang anak ang kanilang kapalaran bilang magulang ay may kani kaniyang malalim na kadahilanan, ngunit sa kabilang banda sa tingin ko hindi ito sapat na dahilan upang maging KRIMINAL ka ng sarili mong dugo't laman, diba? Sa batas ng lupa at lalo't higit sa batas ng langit isang kasumpa sumpang kasalanan ang pumatay, lalo't higit ng mga anghel ng diyos na piniling ipagdalang tao sila ng kanilang mga ina at maging anak ng kanilang mga magulang, ngunit sa minsan sa ating kasakiman at pagiging makasarili hindi natin naiisip ang kagandahang loob ng diyos sa atin, silang mga nagbabalak magpalaglag ng sanggol o silang nakapagpalaglag na, hindi mo ba naisip? maraming mag-asawa ang walang ibang dalangin kundi ang sila'y magkasupling, pero tignan mo ikaw, heto ka't bumibili ng pampalaglag, heto ka't halos butasin ang sariling tiyan mawala lamang ang tanda ng kapusukan. Sabi ng iba, sila ay biktima, biktima ng kapusukan, pero para sa akin hindi sila biktima, sila ay bukod tanging pinagpala, dahil sa biyaya ng pagiging isang magulang na pilit nilang tinatakasan sa iba't ibang kadahilanan at kaparaanan. Nakalulungkot lamang isipin, na sa kabila ng kabuthan ng diyos sa atin di natin ito mapahalagahan at hindi natin ito maingatan dahil na rin sa sarili nating mga kakulangan, ngunit sana wag nating laging gawing sandigan  ang ating mga kahinaan, dahil baka dumating ang araw na lahat ng ating dahilan ukol sa kahinaan ay maubos na at di na natin ito maidahilan. 

Sabi ng marami, ang pinakamasayang aspeto daw ng pagiging babae ay ang pagiging INA. Siguro nga, dahil si Elizabeth ng makita ang anak na si juan ay halos walang mapagsidlan ng tuwa. Para sa kaibigan ko siguro naman hindi pa huli ang lahat, habang nagmamahal ka at nagtitiwala ka sa diyos hindi magmamaliw ang pag-ibig niya sayo. At sigurado ako sa oras na hingin mo sa kanya sa takdang panahon na ikaw ay maging isang INA ibibigay niya iyon sayo.

Para sa mga kabataan nawa'y wag pairalin ang kapusukan, wag gamitin ang kakunting kaalaman at karanasan dahilan upang magkasala. Hindi masama ang magmahal sana lang matuto tayong mag-intay bilang ang lhat ng bagay ay may tamang panahon at oras, dahil kung hindi, tayo rin ang aani ng sarili nating dumi sa bandang huli.  

Ang bawat sanggol ay biyaya, sa anu pa mang paraan at kadahilanan, sila'y dapat mabuhay at karapatan nila ito. Diyos lamang ang makakapagsabi kung kailan ka dapat mabuhay at kung kailan ka dapat humimlay, hayaan nating masilayan ng mga mumunting anghel na ito ang paraiso, ang mundong hindi man perpekto pero ginawa ng diyos na tahanan ng tao, tahanang magulo pero punong puno ng makabuluhang bagay na huhubog sa atin bilang tao upang lumago. Ngayong kapaskuhan kasabay ng pagsilang ni Hesus sa sabsaban nawa'y hipuin niya ang puso ng bawat magulang na patuloy nilang mahalin ang kanilang mga anak hindi dahil responsibilidad nila ito, kundi dahil ito ang bunga at dahilan kung bakit sila naging mga magulang. Mabuksan nawa ang mga puso ng mga ina at ama na walang alam kundi saktan ang kanilang mga anak, ang mga mag-asawang nagtatangkang magpalaglag ng sanggol nawa'y mabatid nila na hindi lamang silang ang may karapatang mabuhay kundi pati ang mga batang tinawag din ng diyos upang maging isang mabuting tao sa hinaharap. 

Gaya ng pamilya nila elizabeth, zakarias at juan, sama sama tayong magalak habang nananabik sa pagsilang ng dakilang manunubos na si hesus. Maaaring maraming pagsubok sa ating buhay, tila ba wala ng dahilan ang pamilya para magsaya, pero tandaan natin maging ang angkan ni juan ay dumaan din sa mga pagsubok ngunit sa kabila nito nagpakatatag sila at kalauna'y pinagpala sila ng diyos ama. 

SIMBANG GABI DAY VII: MAGBILANG, MAGPASALAMAT AT MAGBAHAGI

Hay! sa wakas nkakapitong umaga na ako, at wala pa akong absent sa simbang gabi, ang saya! 

Ikapitong umaga na ng Misa de Gallo, marahil ang ilan, nakakapitong umaga na din, marahil ang iba nakakaanim palang, lima, apat, tatlo dalawa o di kaya ay unang beses palang sumimba ngayong simbang gabi. (uhmm, makukumpleto ko ata ang 9 morning, makapaglista na nga na wishes.)

Malamig na naman ang simoy ng hanging humampas sa akin habang naglalakad ako ng umagang iyon patungong simbahan, mangilan ngilang tao ang kasabay kong naglalakad din, magbabarkada, pamilya, magkasintahan at merin ding nagsosolo. Sa parehong paraan kung paano ko sinimulan ang mga nakaraang araw na may maraming ritwal bago ako umupo sa aking paboritong kapirasong espasyo sa sulok na unahan ng simbahan, ay nagdasal muli ako, at ngayon may panibago akong aral na natutunan sa pagpapatuloy ng simbang gabi. Maya-maya ay ikukuwento ito (sana di ko makalimutan). 

"Ang puso ko'y nagpupuri sa panginoon kong tagapagligtas" , ito ang isa sa paborito kong salmo, ito kasi ang awit ni maria na may kagalakan at tono ng buong pusong pasasalamat. At dito sumentro ang pagbasa at ang "gospel" (pasensya na po nakalimutan ko tagalog ng gospel eh.hehe). Sa umagang ito ang pagninilay ay matamang bingyang halaga ang pagiging mapagpasalamat ni maria sa Diyos sa pambihirang kalooban na sa kanya ipinagkatiwala kasabay nito ang paghingi ng lakas sa diyos upang kanyang magampanan ang tungkuling nakaatas.

"Count your blessings". May bibilangin nga ba tayo? Ang sagot? MARAMI. Eh bakit pa kailangang bilangin e marami nga? simple lang, paano mo malalaman kung gaano karami kung hindi mo sisimulang bilangin? Ganyan tayo minsan tinatamad magbilang , ang alam lang nating bilangin ngayon ay PERA, araw kung kailan susuweldo, kung ilang araw nalang may pasok/trabaho, kung ilang yosi na ang naubos, at ilang basyo na ng mucho ang natungga, ilan lang yan sa madalas nating bilangin. Ang mga biyaya ng diyos sa buhay mo nagawa mo na bang bilangin? marahil magtatanong ka ulit, bakit pa bibilangin? kung pede namang magpasalamat nalang? Sa totoo lang, walang masama kung derecho na tayong magpasalamat at di na bilangin pa ang ating mga natatanggap, pero naisip mo ba na "Paano ka magbabayad kung di mo alam kung magkano ang babayaran mo? sa parehong paraan na dapat nating malaman ang bawat detalye at dami ng biyaya at pagpapala ng diyos sa buhay natin , upang mabatid natin kung paano natin siya pasasalamatan, bagaman hindi niya tayo inuubligang gawin ito, bilang tao, marapat lamang na tayo'y magpasalamat. Pero paano tayo makapagpapasalamat ng lubos sa Diyos kung sa kapwa nga natin tao di natin ito magawa? Sa dami ng kabutihan, sakripisyo nila para sa atin, naging mapagpasalamat ba tayo sa kanila?Huwag na tayong lumabas ng bahay, sa pamilya nalang natin, Kaya mo bang harap-harapang sabihin sa nanay at tatay mo " Nay! Tay! SALAMAT PO", sa paraang harap-harapan na kaya mong sabihin sa bf/gf mo na "I Love you 4 ever and ever". Sa parehong tanong na kailangan ba nating magpasalamat sa ating mga magulang gaya ng pagpapasalamat natin sa diyos? Oo. Isang attitude desposition o pagkanatural sa atin, sinong lapastangang anak ang matapos, ipagdalang tao ng kanyang ina ng siyam na buwan sa sinapupunan, bihisan ng damit ng halos sampung taon, pakainin, pag-aralin at iminulat ang magagandang bagay dito sa mundo, ang tatay mong walang ginawa kundi ispin ang iyong kinabukasan kaya naman nagkakandakuba na sa ibang bansa o di kaya kulay uling na ang balat tanda ng paghihirap sa pagtataguyod sa kanilang mga anak, sino ang hindi magpapasalamat na anak? Naalala ko yung mga sinabi sa akin ng isa kong kakilala na may edad na, hindi ko alam kung isa ba itong payo na dapat kong sundin o isang bagay na nagpaggulo lamang sa aking pananaw sa buhay, sabi kasi niya "pagkagraduate niyo, isipin niyo ang sarili niyo, huwag ang pamilya niyo, dahil tatanda kayo at kukuba ng walang ginawa kundi isipin ang magulang niyo" dagdag pa niya, hindi daw obligasyon ng anak na suklian ng anak ang mga paghihirap ng mga magulang dahil bilang magulang ito daw ang obligasyon nila sa kanilang mga anak. Napaisip ako ng mga oras na iyo, bigla akong naguluhan, pero pilit kong inaalis ang  negatibong konsepto sa sinabi niya at pilit kong hinahanap ang postibong bagay dito, pero hindi ko talaga makita, at naisip ko na lang na siguro dala ng kanyang edad, nasa late 70's na kasi siya, siguro sa haba ng panahon na iginugol niya sa pagsuporta sa mgulang niya napagod na din siya at naghihinayang sa mga panahong dapat sana'y para lang sa sarili niyang kapakanan at kaya niya siguro yun nasabi. Pero, naisip ko din, di kaya ikinulong niya lang ang sarili sa kasinungalingang nilikha ng kanyang mga karanasan? Pero ang lahat ng iyon ay konklusyon ko lamang, hindi ko talaga alam ang naglalaro sa isipan niya o kung ano ang pinaghuhugutan niya para sabihin ang mga ganoong bagay, iniwan ko nalang ang ideyang yun, at nangako sa sarili ko na hinding hindi ko ito gagawin. Nakakalungkot isipin na tayong mga anak ay nakakalimot magpasalamat sa ating mga magulang, ang ating pag-aaral na lamang, na sana'y paunang bayad natin sa kanila, minsan hulugan na nga lang di pa natapusan, yung iba naman, imbes na magpagaan ng buhay sa mga magulang, magdadagdag pa, meron kasing mga nabubuntis ng maaga, yung iba nga di pa tapos ng high school, may anak na, di naman masama ang magkaanak, o mabuntis, natural may matres ang babae at dahil babae siya, at higit sa lahat ay biyaya ang sanggol, ngunit hindi ba't lahat ng bagay ay may tamang oras? kung sa tamang pagkakataon at oras lang sana edi mas maganda, pero hindi, panibagong sakripisyo ito sa magulang, sakit sa damdamin at sa ulo. Meron pa, imbes na mag-aral, pumasok sa eskwela, dun sa Bar, comshop, billaran o kung saan pa napasok, hindi ako tutol sa kaligayahan ng mga katulad kong kabataan, kaya lang sana maisip natin ang pagpapagal ng ating mga magulang, inuulit ko hindi naman natin obligasyon ang sila'y bayaran, dahil hindi naman utang ang pagpapalaki nila sa atin, kundi bunga ito ng kanilang buong pusong pagmamahal sa atin, ang sa akin lang bilang anak, hindi man tayo required magbayad, sana isipin natin sila bilang mga magulang natin at hindi lang tagasuporta sa ating mga luho at pangangailangan, na sila ay higit pa sa tagapagpadala ng pero, o tagapagbigay luho, sila ang ating magulang na kahit sa anu pa mang pagkakataon, kahit tila naubusan na tayo ng pagmamahal mula sa ibang tao, sa kahuli-hulihan sila pa rin ang ating matatakbuhan, sila pa rin ang bukas palad na tatanggap sa atin sa kabila ng kadustaan natin. 

Kagaya ng Diyos, napakarami ng biyayang ibinigay niya sa atin, siguro pinakadakila sa lahat na dapat nating ipagpasalamat ay ang ating BUHAY, ang buhay na dahilan, kung bakit tayo nagmamahal, bakit tayo tumatanggap, bakit tayo nananamasa ng pagpapala, at nawa'y gamitin din natin ito para magpasalamat. Paggising natin sa umaga, kaya ba nating magpasalamat man lamang kahit ilang minuto sa diyos dahil may panibago na naman tayong dahilan para mabuhay? o dederecho na tayo kaagad sa harap ng computer? bago kumain kaya ba nating magdasal saglit o kahit mag sign of the cross man lang - tanda ng pagpapasalamat sa ating hapag? bago matulog, kaya ba nating pigilin saglit ang ating antok para makapagdasal man lamang, magpasalamat sa buong maghapon na ginawa niya tayong ligtas at pinuno ng biyaya? Huwag nating gawing parang bumbay ang diyos na kailangan pa tayong singilin, na sa katunayan ay hindi naman kailangan, ito ay para lang sa atin, para pahalagahan natin ang biyaya niya sa atin, tulad maria hindi man tayo umawit ng papuri, sana kahit ang isa o dalawa sa biyaya niya sa atin ay ating magamit pabalik sa kanya tanda ng pagpapasalamat. 

Pero hindi lahat tao marunong magbilang at magpasalamat sa diyos. Kagaya na lamang ng madalas kong mabasa sa FB, na nagsasabi ayaw daw nila mapabilang sa SMP o samahan ng malalamig ang pasko, meron pa andaming umaaray sa taas ng presyo ng mga bilihin, partikular ang hamon, madami tuloy nalulungkot kasi wala silang hamon sa hapag kainan sa darating na pasko, pero naisip ko mahalaga ba talaga ito? Tandaan natin, wala mang kung sino ang itinuturing nating magpapainit ng ating pasko, o wala man ang star ng noche buena, isipin natin, higit pa rin tayong pinagpala, isipin mo ang mga taong kasalukuyang walang bahay at nawalan ng buhay, mga bata man o matanda na sa isang saglit ay nagresign sa buhay. Ang taong nasalanta ng bagyong sendong na ang mga namatay ay kalunos-lunos ang sinapit, namatay na nga, nawawala pa ang labi, may mga namatayan ng halos buong angkan, silang tila ba karimlan ang kinalalagyan at silang walang hiling kundi ang muling makabangon at dalangin na nawa'y muling sumikat ang araw sa kanilang buhay. Huwag nating sayangin ang bawat umaga na ibinibigay niya sa atin, magbilang tayo kahit marami magpasalamat tayo kahit kakaunti, dahil lingid sa ating kaalaman, may mga taong mas higit na lugmok at kailangan ng mga bagay na meron ka na pero hindi mo pinapahalagahan, huwag mong intayin na isang araw, parang baha, ay malimas ito sayo at wala kang magawa kundi alalahanin ang mga panahong ika'y sagana. 

Paano magpapasalamat sa diyos? Sa parehong paraang nagsasaing tayo hindi para sa ating sarili kundi para sa iba. Magpasalamat sa paraan ng pagbabahagi. Kailangan ba ng pera? hindi sa lahat ng pagkakataon, ang pera ay maliit na piraso lamang ng pagtulong, isang bagay lamang ito sa napakarami mong bagay na pwedeng gawin tanda ng pagtulong. Kagaya ni Maria, ng dalawin niya si elizabeth ay ibinahagi niya rin ang kanyang pagpapala, tanda ng pagbabahagi ng biyaya ng diyos sa ibang tao. Sa paanong paraan tayo makakapagpasalamat sa diyos sa pamamagitan ng pagbabahagi. Sa mga ordinaryong pagkakataon, kagaya nalang sa dyip, ang mga taong nag-aabot ng bayad sayo, magiliw mo silang pagmalasakitan, o di kaya sa simpleng paraan pasalamatan mo si manong drayber, si aleng tindera, o di kaya ang namamalimos, ay iyong bigyang limos, ilan lamang yan sa mga mumunting paraan ng pagbabahagi, dahil habang tayo'ng nakikinabang at tumatanggap dapat tayong magbigay, dahil sa pamimigitan nito mararamdaman natin ang ating pagpapala - na siya namang ating ibinabahagi sa iba. (masyado ng mahaba at marami akong naikwento, puputulin ko na muna dito) 

Bilang panghuli, sa kahit anu pa mang paraan matuto tayong magbilang ng ating mga pagpapala, nang sa gayun ay alam natin kung paano tayo magpapasalamat habang nagbabahagi ng ating sarili sa iba. 

Ngayong kapaskuhan, mas lalo nawa nating pag-ibayuhin ang ating pagpapasalamat habang nagbibigay. 

Tandaan: SMP ka man o hindi man hamon man kayo sa hapag o wala, malamig man ang iyong pasko tuyo man ang handa mo, sa pagsilang ni hesus sa araw ng pasko, siya pa rin ang magpapainit sa buhay mo, kagaya ng palagi niyang ginagawa sa buhay mo, at siya pa rin ang magiging STAR NG PASKO NATIN, ano man ang mangyari. 

patuloy po nating ipagdasal ang mga nasalanta ng bagyo.

SIMBANG GABI DAY VI: MAGALAK

"Magalak na umawit sa panginoon, kayong banal umawit ng himig na bago." LSS sa salmong tugunan.

          Halos dalawang oras lang ang tulog ko at agad akong nagising sa malakas na tunog na nanggagaling sa aking orasan, dahilan upang ako'y magmadaling bumangon sa kabila ng antok at paghila sa akin ng aking sariling katawan pabalik sa aking higaan. Ngunit hindi ako nagpatalo sa aking antok, may galak akong bumangon at naghanda para muling dumalo sa pagdiriwang ng Misa de Gallo. Nagagalak ako dahil, ilang araw na rin ang lumipas at ilang araw na lang ay pasko na, at tapos na rin ang sobrang aga ng paggising, nakatutuwa dahil ika-anim na araw na ng sakrispisyo ng mga debotong kagaya ko. 

Kagaya ng mga naunang umaga, habang ako'y naglalakad, muli akong nagmuni, kung ano muli ang aral at mensahe na nais ng diyos na aking mabatid at mapagnilayan para sa umagang iyon. Baon ko ang samu't saring tanong sa aking isipan, ngunit nagtapos din ako sa ideya na ang diyos ang magbubukas ng aking puso at siya ang magbibigay liwanag sa akin upang ganap kong makita ang kanyang mensahe at kalooban.

Sa umagang ito, sumentro ang pagbasa at ang "gospel" sa pagdalaw ng birheng maria kay elizabeth na kanyang pinsan na nagdadalang tao rin ng mga panahong iyon, at ang pangyayaring ito ay tanda ng kagalakan ng mga pinagpala. Nang panahong iyon, dinalaw ni maria si elizabeth at ang pagbati ng mahal na birhen ay dahilan ng pagsipa ng sanggol sa sinapupunan ni elizabeth, senyales ng kagalakan sa pambihirang pagdalaw ng babaeng pinagpala sa lahat samahan pa ng dinadala nitong sanggol sa kanyang sinapupunan na si Hesus.

Sa maraming pagkakataon, tayo'y nagagalak sa maraming dahilan. Ang kagalakan ay higit pa sa kasiyahang dulot na maraming makamundong bagay, gaya ng pagtama sa lotto, pagbili ng mga mamahaling gamit, pagiging sikat at kilala at marami pang iba na dahilan nang ating kaabalahan, kaya naman minsan kahit ano o sino pa ang dumalaw sa atin di tayo natitinag, ni di tayo nagagalak dahil masyado tayong abala. Naaalala ko ang isang eksena na naabutan ko sa simbahan noong nakaraang araw lamang, magbabakarda ang aking katabi, bago magsimula ang misa tawa na sila ng tawa at gayundin sa ilang mga pagkakataon habang nagmimisa, hindi ko alam kung nagkikilitian ba sila, pero sabi ko sarili ko, "may mali ba sa ginagawa nila?", sa katunayan wala naman, pero dahil nasa loob sila ng simbahan at may misa, siguro Oo may mali. Mga kapatid, hindi masama ang magsaya, magalak, at matuwa, sa katunayan ito ang nais ng diyos para sa atin ang mundo ay maging paraiso at magalak tayo sa mga biyayang ipagkakaloob niya sa atin habang ninanamnam ang mga bulaklak sa hardin ng paraisong ibinigay niya sa atin, ngunit sana lang ay wag nating kalimutan na ang kanyang pagdating bilang manunubos ang maging dahilan ang ating labis na kagalakan.

Sa mga nakaraang araw napagnilayan na natin ang mga paraan upang tayo'y maghanda sa pagdating ni hesus, nariyan ang tumahimik - tanda ng pakikinig sa bulong ng diyos at sigaw ng puso, nariyan ang manalangin - tanda ng pakikipagugnay sa diyos, ang pagpapalalim - tanda ng malalim na pananampalataya, ang pananampalatayang di kayang buwagin ng tukso, kasalanan, pagsubok at kahit anong sigwa pa, ito ang tunay at malalim na pananampalataya, at gayundin ang pagpapatawad - tanda ng pakikiisa natin sa pagkadiyos ni hesus, kung paano siya ay marunong magpatawad, tayo rin magpatawad. Sa parehong paraan atin ding nabatid ang kahalagahan ng pagkilala natin sa ating mga sarili, sa ating mga kahinaan gayundin sa pagkilala natin sa iba, hindi sapat na alam mo kung sino, o alam mo kung anong kaya mo, hindi mo mababatid na may pangangailangan ka kung di mo batid na may kulang sayo, hindi mo mababatid na kailangan mo si kristo, gayundin naman, kung di mo matatanggap ang mga kakulangan mo di mo kayang tanggapin ang buong pagkatao mo, tandaan mo balanse ang buhay ng tao sa kung paanong binabalanse ng mundo ang sariling bigat nito, sa bawat lakas at kakayanan natin, aminin nating may kahinaan tayo at may mga bagay na hindi natin kaya, walang ibang paraan kundi tanggapin ito, panghuli ay pagyakap - tanda ng kinikilala at tinatanggap natin kung sino tayo, niyayakap natin ang buo nating pagkatao, niyayakap natin ang sarili nating kahinaan at kalakasan, gayundin ang pagyakap natin sa ibang tao, sa parehong paraan ng pagkilala natin at pagtanggap sa ating mga sarili. Ngayon naman ay ang tawag ng kagalakan. Sa kabila ng mabigat na tungkuling nakaatas kay maria bilang ina ng diyos, hindi niya ito ginamit upang panghinaan ng loob bagkus, pinili niyang maging mapagpasalamat at magalak dahil sa kabila ng lahat ng ito naroon ang biyaya ng diyos na tanging sa kanya lamang naipagkaloob. 

Tayo? Kaya ba nating magalak sa kabila ng problema? pagsubok at mga makamundong pag-iisip? Kagaya ni maria kaya ba natin na tanggapin ang hamon ng diyos sa atin? MAHIRAP! yan marahil ang pagsusumigaw na sagot natin, tandaan natin marahil OO - mahirap na gawin ito, mahirap tumawa lalo na't sinasabi ng puso mo na malungkot ka, mahirap gawin ang mga bagay na taliwas sa nararamdaman mo, mahirap sabihing hindi mahirap kahit ang totoo ay mahirap talaga, pero sinung magsasabi na ang mahirap ay IMPOSIBLE? Sa totoo lang, humahanga talaga ako sa mga taong kayang itago ang kanilang mga nararamdaman sa iba't ibang pamamaraan, gaya ng mga komedyante, minsan nakatatawang isipin na silang walang alam kundi magpatawa, walang alam kundi libangin ang iba at pakabagin ang tiyan ng marami, sa likod nito ay nagkukubli ang katotohanang hindi natin nakikita, marahil masaya silang nakaharap ngunit sa pagtalikod nila luha ang kanilang karamay, dahil aminin natin ang buhay ay sadyang mapaglaro, maaaring tumatawa ka ngayon, bukas ay hindi na, maaaring ngayon ay nariyan, bukas ay wala na. Ang katotohanang malungkot man, pero dapat nating tanggapin. Ngunit muli nating tandaan, "habang may buhay may pag-asa", sinong mag-aakala na ang patay ay pwedeng mabuhay? ang mahirap pwedeng yumaman? ang masama pwedeng maging mabuti, ang sakim pwedeng maging mapagbigay?, ilan lamang yan sa mga POSIBLE, bakit hindi natin tignan ang positibong anggulo ng buhay. Gaya ng komedyante, hindi masamang tawanan ang mga pinagdadaanan natin sa buhay, bilang natural lang ang mga ito, dahil gaya ng isang makabuluhang pagluluto, hindi magiging masarap ang kalalabasan nito kung ito ay hindi dumaan sa maraming proseso, ika nga matabang ang pagkaing hindi nahaluan ng mga pangpalasa, sa parehong paraan na pinagtitibay tayo at hinuhubog ng mga pagsubok upang sa kahulihulihan ay maging isang mabuting tao tayo mula sa nakaraan, at lumago tayo bilang tao.

Inuulit ko, maging positibo tayo sa kahit na anong paraan at kadahilanan. Magalak tayo! BAKIT? siguro tatanungin mo ko kung anong basehan o dahilan para magalak tayo, simple lang kapatid, habang binabasa mo to, isipin mong sa mga sandaling ito, sapat nang dahilan na nakikita mo ang bawat letra ng sinulat ko, naiintindihan mo ang mensahe nito, at nililiwanagan ka nito ang dating madilim na pagtingin mo sa mundo, at sa kaduluduluhan. Sa oras na to, kasma mo ba ang pamilya mo? ang nanay at tatay mo? kapatid? mahal mo? ang mga taong may mahalagang ginagampanan sa buhay mo, ang mga taong tinuturing mo ring buhay, na tila ba sa kanila umiikot ang mundo mo. kung kasama mo sila o kung nakakasama mo sila o nakikita mo sila at nararamdaman mo ang presensiya nila, PWES! sapat nang dahilan ito upang magalak ka. at sa huli magalak ka dahil hindi tumitigil ang pagtibok ng puso mo.

Nawa gaya ni maria, sa kabila ng kabigatan ng ating mga pasan, matularan natin ang dakilang kabutihan ni maria, matuto tayong pahalagahan ang mga bagay na meron tayo at maging mapagpasalamat at simula doon tayony magagalak dahil maiisip nating kailanman di tayo iniiwan ng diyos, na sigurado ako hinding hindi niya gagawin sa kahit na sino sa tin. 

MAGALAK TAYONG LAHAT DAHIL SA KABILA NG ATING MGA KAKULANGAN, SA KABILA NG ATING MGA KASALANAN, ISAMA PA ANG ATING MGA KABIGATANG DALA SA BUHAY, NARITO PA RIN TAYO'T MINARAPAT NG DIYOS NA TAYO'Y MAKIISA SA MAKABULUHANG PAGHAHANDA AT MASAYANG PAG-AABANG SA KANYANG MULING PAGSILANG. 

3 araw nalang po PASKO na.